கவிநடை

புவித்தாயின் கோலம் பச்சை பட்டு உடுத்தி பளீரென சிரித்தவள்// காய்ந்த சருகாக பொலிவிழந்து நிற்கின்றாள்// பட்டாடைகளான மரங்களை அழித்து விட்டான் // மனிதன் என்றே // நெளிந்து

ஏக்கம் பள்ளிப் படிப்பை முடித்ததும் குழப்பம்! அடுத்து என்ன செய்வது என்று! கல்லூரி சென்று பயில ஆசை! ஆனால் பெற்றோர் சம்மதம் இல்லை! தோழி மூலம் செய்தி

ஓடும் காலத்தில் ஒரு நிமிடம் பிறந்தபோது தாத்தா பாட்டியின் மகிழ்ச்சி// விளையாடும்போது நண்பர்களின் ஆனந்தச் சிரிப்பு// படிக்கும்போது ஆசிரியரின் அறிவுரைக் கதைகள்// பணியின்போது சகதோழிகளின் ஆறுதல் அரவணைப்பு//

அம்மா உன் அன்பால் வரைந்த ஓவியம் நான் இந்த குடும்பம் நீயே இந்த குடும்பத்தின் ஆணி வேர்நீயே உன் வியர்வையாலும் இரத்தத்தினாலும் தான் இந்த குடும்பம் பலம்

பரவசத்துடன் முதல் நாள் நுழைந்த கல்லூரியின் வாயிற் கதவுகள் ….. எதையோ கற்றுத் தரப் போகிறது என தேடிய காலடித் தடங்கள் … பாதையெங்கும் பாங்காய் பார்க்கும்

மறுசுழற்சி இல்லாத நெகிழிதனை மண்ணைவிட்டு நீக்கு மறுவாழ்வு எனக்குண்டு…! கோடாரி தீக்குச்சி கொண்டெனை நெருங்காதே! குளிர் தென்றல் நான் தந்து குதுகலமாய் உனை மாற்றுவேன்…! காணும் இடமெல்லாம்

வாய் பேசும் ஊமை நான் தானே..! என்னுள் நீ பேசும் மெளனம் வலி தானே..! கானல் நீர் தாகம் தீர்க்க வழியேது கண்ணா!!! = இமைக்கமறந்த விழிகள்